عضو هیأت‌مدیره انجمن سازندگان قطعات در گفت‌وگو با «دنیای خودرو» هشدار داد

غش در تولید با درج نام ایران بر قطعات تماما چینی

به ازای هر 20 میلیارد دلار واردات، یک میلیون شغل را از دست می‌دهیم و برای کشور مبدا ایجاد اشتغال می‌کنیم.

کد : 1566
تاریخ انتشار : دوشنبه 19 بهمن 1394
print
نظرات : 0
غش در تولید با درج نام ایران بر قطعات تماما چینی

روزنامه دنیای خودرو-فرانک آقاصفی : بازار خودروهای کاروتجاری ایران در حالی هر روز بیش از پیش از محصولات چینی پر می‌شود که داخلی‌سازی این محصولات و قطعاتشان در ایران مزیتی برای چینی‌ها ندارد و آنان نیز از همین رو به این امر علاقه‌ای نشان نمی‌دهند. تا جایی که حتی حاضرند محصولات مورد نیاز ما را بسازند و با برند ایرانی و درج عبارت «ساخت ایران» به ما تحویل دهند! این پیشنهادی است که معدودی از قطعه‌سازان ایرانی برای پذیرش آن وسوسه شده‌اند. صنعت خودرو و قطعه‌سازی در سال‌های تحریم صدمات زیادی دیده است که در حوزه قطعات خودروهای سنگین به‌مراتب شدیدتر نیز بوده و موجب بی‌سرانجامی سرمایه‌گذاری‌های شده است که تا پیش از تحریم‌ها در این زمینه انجام شده بود. در همین خصوص و درباره راهکاری پیش پای قطعه‌سازان و وظایفی متوجه دولت و نیز آینده چینی‌ها در بازار خودروهای کار و تجاری ایران با یزدان حیدری، عضو هیأت‌مدیره انجمن سازندگان قطعات و مجموعه‌های خودرو و دبیر کمیته کیفیت این انجمن به گفت‌وگویی پرداختیم که از نظرتان می‌گذرد.

با توجه به سهم بالای خودروسازی چینی از بازار خودروهای سنگین ایران، بخش قابل‌توجهی از بازار قطعات و لوازم خودروهای سنگین نیز به قطعات چینی اختصاص پیدا کرده است. آیا شرکای چینی سنگین‌سازان داخلی هم به اندازه دیگر شرکای خارجی آن‌ها تمایل به داخلی‌سازی قطعاتشان در ایران نشان داده‌اند؟
نه‌چندان، زیرا در چین با توجه به شرایط کسب‌وکار، قیمت‌ تمام‌شده کالاها بسیار پایین است. در این کشور بسیاری از مشکلات صادرات حل شده است و دولت از صادرکنندگان و صادرات حمایت می‌کند. از این رو در چین تنها بحث صادرات مطرح است. صادرات چین سالانه 2500 میلیارد دلار است که تنها 20 میلیارد دلار آن به ایران اختصاص دارد اما همین حجم کم از صادرات چین نیز عمدتا به کالاها و اجناس بی‌کیفیت اختصاص پیدا کرده است. دولت سابق زمینه واردات آسان را فراهم کرد و ذائقه مصرف ایرانی را به کالاهای چینی عادت داد. این واردات بی‌رویه و بی‌حساب‌و‌کتاب به‌نوعی «نفوذ کالایی» به حساب می‌آید که می‌تواند نوعی نفوذ فرهنگی هم باشد. ما به ازای هر 20 میلیارد دلار واردات، یک میلیون شغل را از دست می‌دهیم و برای کشور مبدا اشتغال‌زایی می‌کنیم. به همین دلیل سال‌ها با رشد بیکاری مواجه بوده‌ایم.

برخی از قطعه‌سازان چینی این پیشنهاد را به قطعه‌سازان ایرانی می‌دهند که حاضرند قطعه مورد نیاز را با برندهای ایران تولید و با حک عبارت Made in Iran در اختیار آن‌ها قرار دهد و برخی از قطعه‌سازان ایران نیز از این امکان استقبال کرده‌اند. به نظر شما این پدیده چه نتایجی برای صنعت قطعه‌سازی ما به بار خواهد آورد؟
اگر شرکت چینی سازنده قطعات از تکنولوژی بالایی برخوردار باشد و این ساخت قطعات در قالب یک همکاری با شرکای ایرانی پیش برود و با خود تکنولوژی را وارد ایران کند، به‌تبع برای بازار ایران نیز نتایج مثبتی را در پی خواهد داشت اما اگر بدون همکاری ایرانی‌ها انجام شود، نوعی واردات محسوب می‌شود و از آن‌جا که نام ایران روی کالایی ثبت می‌شود که هیچ همکاری برای ساخت آن نداشته است، به نوعی تقلب به حساب می‌آید. این تقلب که نوعی واردات قاچاق  است، برای بازار ایران سم است و نتیجه خوبی برای ایران به دنبال ندارد. چراکه مانند واردات نه ارزش افزوده داشته و نه اشتغال و درآمد دولتی برای کشور ایجاد کرده است. باید توجه داشت که سالانه حدود 20 میلیارد دلار واردات قاچاق به کشور داریم.

بسیاری از قطعه‌سازان داخلی دلیل کمتر داخلی‌سازی شدن قطعات خودروهای سنگین را پایین بودن تیراژ تولید این خودروها عنوان می‌کنند اما به همان نسبت این قطعات در مقایسه با قطعات خودروهای سواری گران‌ترند و شاید از این لحاظ تولید آن‌ها در داخل توجیه اقتصادی داشته باشد. به نظر شما برای توسعه صنعت قطعه‌سازی در بخش خودروهای تجاری سنگین چه باید کرد؟
با توجه به این که خودروهای تجاری تیراژ پایینی دارند، هزینه‌ تمام‌شده برای تولید داخل بالا می‌رود. از این رو در بحث خودروهای سنگین خیلی بحث داخلی‌سازی مطرح نشده است؛ این موضوع دو دلیل اصلی دارد، یکی این‌که قیمت بالای تولید داخل است و دیگر این‌که خودروسازان نتوانسته‌اند به تعهد خود در مورد بالا بردن تیراژ عمل کنند. ما در ایران ده‌ها خودروساز داریم، درحالی‌که در کشورهای پیشرفته مانند آلمان و کره جنوبی تنها 4 یا 5 خودروساز مشغول به کار هستند. فعالیت چند ده خودروساز به‌طور همزمان اصولی نیست. کاهش قیمت و بالا بردن کیفیت دو بحث اصلی در زمینه بالا بردن تیراژ هستند. البته با توجه به قراردادی که بین ایران‌خودرودیزل و دایملر بسته شده‌ است، امید‌واریم بخش بیشتری از خودروها داخلی‌سازی شوند و تیراژ آن‌ها بالا برود.

به‌طور مشخص در این زمینه چه راهکاری پیش پای قطعه‌سازان و چه وظایفی متوجه دولت است؟
با توجه به بالا نبودن حجم خودروهای تجاری، بهتر است حداقل از تولید قطعات خودروهای سواری که تیراژ بالاتری دارند شروع کنیم. زمانی که بحث داخلی‌سازی از 40 تا 80 درصد مطرح می‌شود، باید زمینه‌های آن نیز فراهم شود. قطعه‌سازی که روی ساخت قطعات خودروهای سواری تمرکز داشته باشد، به‌طور قطع در این زمینه توانمند خواهد شد و سود بیشتری هم عاید او می‌شود. از این رو می‌تواند ساخت قطعات تجاری را هم در این میان بگنجاند. چرا که سودی که قطعه‌ساز از ساخت تولید قطعات سواری به دست می‌آورد، به‌نوعی ضرر ساخت قطعات تجاری را از بین می‌برد و در طولانی‌مدت می‌تواند در زمینه ساخت قطعات خودروهای سنگین نیز تجربه کسب کند و توانمند شود.
برای توسعه صنعت قطعه‌سازی خودروهای تجاری دولت نیز باید کارخانه‌های تولیدکننده خودروهای تجاری را تقویت کند. به این منظور تعدادی از این کارخانه‌ها باید با یکدیگر ادغام شوند. دولت باید به هر کمپانی اجازه واردات ندهد تا هر کسی نتواند قطعات ارزان را با کیفیت پایین وارد کشورکند. از آن‌جا که تیراژ تولید پایین است، قطعه‌سازی مقرون‌به صرفه نیست. در بسیاری از کالاها 10 برابر ظرفیت مصرف، صادرات داریم. اگر واردکنندگان ما عرق ملی دارند، بهتر است به جای واردات به صادرات روی بیاورند. دلیل پیشرفت بسیاری از کشورها این است که در دوره‌ای تجارت را مذموم دانستند و واردکنندگان پایین‌ترین کلاس کاری را داشتند. این تنزل جایگاه واردات موجب حذف واردات و تمرکز روی صادرات شد. دولت قبل طی 8 سال کار خود، واردات را در هر زمینه‌ای آزاد کرد. این واردات بی‌رویه باعث بالارفتن درصد بیکاری میان قشر جوان و تحصیلکرده شده و ناامیدی را در جامعه به همراه دارد.

آینده چینی‌ها در بازار خودروهای کاروتجاری ایران را با توجه لغو تحریم‌ها و فراهم آمدن امکان تعامل با دیگر خودروسازان خارجی، چگونه ارزیابی می‌کنید؟
چینی‌ها در زمینه صادرات خودرو به ایران نان قدیمی بودن خودروهای ما را می‌خورند. انسان‌ها دنبال تنوع هستند. چینی‌ها خودروهای خود را با ظاهری جدید به کشور ما می‌فرستند و به دلیل همین ظاهر و قیمت‌ تمام‌شده پایین، فروش خوبی هم دارند. اما این خودروها کیفیت بالایی ندارند. در زمینه خودروهای تجاری، تصادفاتی که پیش‌ آمد، باعث شد مقبولیت این خودروها کم شود. در حال حاضر همه دوست دارند که فولکس‌واگن و تویوتا به ایران وارد شوند. فرهنگ صنعتی ما به کشورهای اروپایی نزدیک‌تر است اما با چینی‌ها هم‌خوانی نداریم. استانداردهای صنعتی ما هم به استاندارد‌های اروپایی شباهت بیشتری دارد. ما حتی در حوزه زبان و فرهنگ و... با چینی‌ها تفاوت‌های بسیاری داریم. از این رو تمایل بیشتری به همکاری با شرکت‌ها و تولیدکنندگان اروپایی داریم. در مورد خودروهای تجاری چینی این را هم باید گفت که به‌نسبت خودروهای سواری چینی کیفیت پایین‌تری دارند و برای همین است که مقبولیت زیادی نداشته‌اند. البته چین، کشوری در حال رشد و توسعه است و این امکان وجود دارد که خودروهای تجاری آن‌ها به وضعیت بهتری برسد. این را نیز باید اذعان داشت که در صنایع سنگین‌سازی چین، خودروهایی با کیفیت بالاتر نیز وجود دارد اما واردکنندگان ما با توجه به امکانات مالی که در اختیار دارند، خودروهای ارزان‌تر و البته بی‌کیفیت‌تر را وارد می‌کنند. چینی‌ها هم که فقط قصد فروش کالاهای خود را دارند، استقبال می‌کنند.


برجسب ها : دنیای خودرو

 ارسال نظرات

مخاطبان گرامی، برای انتشار نظرات لطفا نکات زیر را رعایت فرمایید:

  1. نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  2. نظرات حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های اسلامی منتشر نمی‌شود.
  3. نظرات بعد از ویرایش ارسال می‌شود.
 
یک موافق
اولین مخالف باشید.
تصویر امنیتی
کد فوق را در فیلد زیر را وارد نمایید
نمایش 0 نظر
مرتب سازی براساس

اولین نظر دهنده باشید غش در تولید با درج نام ایران بر قطعات تماما چینی
تبلیغ دی اس
سورن ایران خودرو
ایران خودرو دیزل
تلگرام

سایت رسمی روزنامه دنیای خودرو

سایت رسمی روزنامه دنیای خودرو