بوق هشدار در شرکتهای هواپیمایی

صنعت هوایی با بحران سوخت مواجه خواهد شد؟

سوخت هواپیما نوع خاصی از سوخت‌های نفتی است که برای تولید نیرو در هواپیماها، هلیکوپترها و دیگر هواگردها استفاده می‌شود. بیشتر سوخت‌های هواپیما انواع با کیفیتی از نفت سفید هستند که معمولا افزودنی‌هایی برای جلوگیری از خوردگی، زنگ زدن، انجماد و اشتعال در دمای بالا، به آن‌ها اضافه می‌شود.
کد : 766
تاریخ انتشار : يکشنبه 24 آبان 1394
print
نظرات : 0
صنعت هوایی با بحران سوخت مواجه خواهد شد؟

محمد امین ناطقیان-سوخت هواپیما نوع خاصی از سوخت‌های نفتی است که برای تولید نیرو در هواپیماها، هلیکوپترها و دیگر هواگردها استفاده می‌شود. بیشتر سوخت‌های هواپیما انواع با کیفیتی از نفت سفید هستند که معمولا افزودنی‌هایی برای جلوگیری از خوردگی، زنگ زدن، انجماد و اشتعال در دمای بالا، به آن‌ها اضافه می‌شود.
مصرف بنزین یک هواپیما به طول پرواز بستگی دارد. شاید بگویید برای دانستن میزان سوخت، کافی است مقصد و مسافت یک هواپیما را بدانیم، اما دانستن این مساله همیشه کافی نیست. یک پرواز لس‌آنجلس-بروکسل را در نظر بگیرید. در طول پرواز، وزش باد شدید در جهت مخالف مانع پیشروی هواپیما می‌شود و این چیزی است که موجب افزایش مصرف سوخت خواهد شد. حال در نظر بگیرید فرودگاه بروکسل هم غرق در مه باشد و هواپیما نتواند در این فرودگاه به زمین بنشیند، خلبان هم نمی‌تواند به طرف فرودگاه دیگری مثلا آمستردام تغییر جهت دهد. اما هواپیما باید به مدت نیم ساعت بر فراز این فرودگاه پرواز کند تا اجازه فرود بگیرد. زیرا فرودگاه مورد نظر در مرحله اول باید به هواپیما‌هایی اجازه فرود بدهد که قبلا طبق برنامه هماهنگ شده‌اند. در این جا می‌بینیم مصرف سوخت به طول پرواز بستگی دارد. مصرف سوخت اتومبیل با هواپیما تفاوت دارد، زیرا در اتومبیل کافی است مسافت را بدانیم، به همین دلیل هم به‌راحتی گفته می‌شود یک اتومبیل، مثلا در صد کیلومتر چقدر مصرف سوخت مصرف می‌کند. برای یک هواپیما مصرف سوخت برحسب ساعت محاسبه می‌شود. یک جامبوجت حدود ۱۵۰۰۰ لیتر در ساعت سوخت نیاز دارد. مصرف سوخت یک هواپیما با موتور جت مثل بوئینگ ۷۲۷ در حدود ۵۰۰۰ لیتر در ساعت است. جالب است بدانیم ظرفیت مخازن بنزین یا سوخت یک جامبوجت ۱۷۸۰۰۰ لیتر است که با این مقدار بنزین، یک ماشین می‌تواند پنج بار دور دنیا بچرخد!
طبق نظر کارشناسان هوانوردی، انتظار می‌رود تعداد هواپیماها در سراسر دنیا در دو دهه آینده به دو برابر ناوگان فعلی برسد. به منظور فراهم کردن امکان حمل و نقل این تعداد مسافر، شرکت‌ها در حال تلاش برای دستیابی به نوعی تکنولوژی هستند که امکان تبدیل زباله به سوخت را داشته باشد. تکنولوژی که امکان انجام آن در سطحی وسیع توسط شرکت‌ها وجود ندارد.
همان طور که مردم در کشورهای پر جمعیتی مانند چین، هند و اندونزی ثروتمند‌‌تر می‌شوند، درخواست آن‌ها برای استفاده از خدمات هوایی برای مسافرت‌ها، تعطیلات و یا کسب و کار، فرصت بزرگ اقتصادی را برای خطوط هوایی دنیا فراهم کرده است. طبق آمار انجمن حمل و نقل هوایی بین‌المللی، در دو دهه آینده تعداد مسافران هوایی می‌تواند به بیش از 2 برابر یا 7.3 میلیارد نفر در سال برسد. اما بسیاری از کارشناسان معتقدند اگر جایگزینی برای سوخت جت پیدا نشود، این رشد می‌تواند با قوانین محدودکننده بسیاری مواجه شود که می‌تواند صنعت هوایی را با مشکلات بسیاری روبه‌رو کند.

راه دیگری وجود ندارد!
Julie Felgar مدیر استراتژی زیست‌محیطی شرکت بوئینگ که در عین حال مسئولیت تحقیقات یکپارچه سوخت‌های زیستی را در کشورهای آمریکا، استرالیا، چین، برزیل، ژاپن و امارات متحده عربی را بر عهده دارد، می‌گوید:«این فرصتی برای ابقای ماست، مجوزی برای رشد این صنعت.» اتومبیل‌ها، کامیون‌ها و قطارها می‌توانند با استفاده از برق، گاز طبیعی یا شاید روزی با هیدروژن حرکت کنند، اما در صنعت هوایی حمل صدها نفر، چمدان‌ها و بارهایی با ظرفیت 35 هزار فوت در آسمان و جابه‌جایی آنها در سراسر یک قاره نیازمند مقدار انرژی است که تنها امکان استفاده از آن به صورت مایع وجود دارد. سوخت ذرت نیز که تهیه آن آسان است و در حال حاضر بیش از 10 درصد اتومبیل‌های آمریکا را تغذیه می‌کند، نمی‌تواند کمکی به صنعت هوایی برای حرکت روان‌‌تر به سمت قوانین تولید گازهای گلخانه‌ای کند.
دبی هامل کارشناس سیاست انرژی زیستی در شورای دفاع از منابع طبیعی، بر این عقیده است که بر خلاف حمل و نقل زمینی، گزینه‌های زیادی برای صنعت هوایی وجود ندارد. تنها گزینه‌ای که باقی می‌ماند، استفاده از سوخت‌های زیستی پیشرفته‌ای است که حاصل زباله‌های کشاورزی و محصولات زراعی، زباله‌های منازل مسکونی و محصولاتی است که قابل خوردن توسط انسان نیستند.
سازمان خطوط هوایی ایالت متحده آمریکا ماه گذشته از سرمایه‌گذاری 30 میلیون دلاری یک شرکت هواپیمایی در زمینه انرژی زیستی خبر داد. این سرمایه‌گذاری که بزرگترین سرمایه‌گذاری یک شرکت آمریکایی تا امروز در این زمینه محسوب می‌شود، درصدد ساخت تاسیساتی است که بتواند زباله‌های خانگی را تبدیل به سوخت‌های دیزل و جت کند.
شرکت FedEx که سالانه 1.1 میلیارد گالن سوخت جت مصرف می‌کند، در آخرین اعلامیه خود تعهد داده است 3 میلیون گالن از سوخت مورد نیاز سالانه خود را از شرکتی به نام Red Rock Biofuels تهیه کند. شرکتی در ایالت اورگان آمریکا که با استفاده از پسماندهای چوبی به تولید انرژی زیستی می‌پردازد. در این راستا شرکت هواپیمایی Southwest Airlines نیز از انجام توافقاتی با این شرکت برای تهیه سوخت مورد نیاز خود خبر داده است.
تمامی این تلاش‌ها در مقایسه با میزان سوخت مصرفی شرکت‌های هواپیمایی بسیار ناچیز به حساب می‌آیند. شرکت‌های هواپیمایی آمریکایی روزانه چیزی در حدود 45 هزار گالن سوخت مصرف می‌کنند. پیش از آنکه سازمان حفاظت از محیط زیست ایالات متحده و سازمان‌های بین‌المللی دیگر فشارهای خود را برای جلوگیری از زیر پا گذاشته شدن قوانین گلخانه‌ای آغاز کنند، شرکت‌های هواپیمایی آمریکایی تلاش خود را برای رسیدن به نتیجه‌ای در زمینه سوخت‌های زیستی به طور جدی آغاز کرده‌اند و معتقدند چاره‌ای جز این گزینه وجود ندارد. گروه تجارت بین‌المللی صنعت هوایی متعهد شده است تا سال 2020 افزایش گازهای گلخانه‌ای را به طور کامل متوقف کند. طبق این تعهد، تا سال 2050 میزان دی‌اکسیدکربن باید 50 درصد کمتر از میزان آن در سال 2005 باشد.
به موازات خطوط هوایی، ارتش آمریکا نیز با حمایت‌های خود به دنبال توسعه این نوع سوخت به دلایل استراتژیک و مالی است. برای سازندگان سوخت‌های زیستی همواره یک مشتری بالقوه وجود دارد، زیرا ارتش آمریکا بزرگ‌ترین مصرف‌کننده هر نوع سوختی در این کشور است. 
تولید سوخت‌های زیستی در مقیاس بزرگ و تجاری، کاری بسیار دشوار است و تا امروز ده‌ها شرکت برای توسعه این سوخت اقداماتی را انجام داده‌اند. فراهم کردن تدارکات تامین امنیت یک سوخت ثابت و ارزان قیمت، به هر شکلی که باشد سال‌ها زمان می‌برد. در عین حال، تامین مالی یک کارخانه گران است، چون وام دهندگان خطرات را می‌شناسند و شرایط سختگیرانه‌ای را برای پرداخت تسهیلات در نظر می‌گیرند.
شرکت‌های هواپیمایی در حال تجربه بسیاری از مشکلات از فاصله‌ای نزدیک هستند. برنامه پرواز منظم بین لس‌آنجلس و سان‌فرانسیسکو که قرار بود با استفاده از سوخت تولید شده از ضایعات کشاورزی توسط شرکت ALTAIR انجام شود، به دلیل مقاوم‌سازی پالایشگاه‌های موجود با مشکل مواجه شدند. در عین حال Red Rock قصد دارد توافق تحویل سوخت به شرکت Southwest را از سال 2016 به سال 2017 تغییر دهد. هنوز اقدامی برای تکمیل ساختمان این کارخانه صورت نگرفته است.
بسیاری از فعالان صنعت هوایی می‌گویند از مشکلات و زمان و تلاشی که برای ساخت انرژی زیستی و عرضه آن با قیمت رقابتی به بازار نیازمند است، نه هراس دارند و نه غافلگیر شده‌اند. جولی فلگار مدیر استراتژی زیست محیطی شرکت بوئینگ می‌گوید: «ما همواره می‌دانستیم پای گذاشتن در چنین عرصه‌ای بلند مدت خواهد بود، همان طور که صنعت ما یک صنعت بلند مدت است و اگر هر شرکتی قصد دارد از زباله‌های خانگی به سوختی دست پیدا کند، به نظرم صنعت هوایی می‌تواند بهترین هدف آن باشد. به جای اینکه این نوع سوخت را در صدها پمپ گاز ارائه کنیم، بهتر است آن را به طور محدود میان فرودگاه‌های پر تردد عرضه کنیم. به طور مثال نیمی از مسافران ایالات متحده آمریکا از فرودگاه‌هایی مانند Houston، Chicago، Newark، San Francisco و Denver پرواز می‌کنند.»
فلگار ادامه می‌دهد: «پس از ناامیدی‌ها و شکست‌های بسیاری که در راه توسعه سوخت‌های زیستی رخ داده است، تعدادی از شرکت‌ها ثابت کرده‌اند می‌توانند انقلابی در این زمینه ایجاد کنند. من نه خوشبینم و نه بدبین، اما مصمم هستم.»


 ارسال نظرات

مخاطبان گرامی، برای انتشار نظرات لطفا نکات زیر را رعایت فرمایید:

  1. نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  2. نظرات حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های اسلامی منتشر نمی‌شود.
  3. نظرات بعد از ویرایش ارسال می‌شود.
 
یک موافق
اولین مخالف باشید.
تصویر امنیتی
کد فوق را در فیلد زیر را وارد نمایید
نمایش 0 نظر
مرتب سازی براساس

اولین نظر دهنده باشید صنعت هوایی با بحران سوخت مواجه خواهد شد؟
تبلیغ دی اس
سورن ایران خودرو
ایران خودرو دیزل
تلگرام

سایت رسمی روزنامه دنیای خودرو

سایت رسمی روزنامه دنیای خودرو